Sinds wij samen zijn, hebben we altijd huisdieren gehad.

Het is begonnen met Hèlen die, toen we samen gingen wonen, haar hond meenam. André zijn ouders hadden altijd honden gehad, maar vanaf het moment dat hij op zichzelf woonde, was er geen tijd meer voor honden.

Hèlen bracht Starsky mee, een poedel, die zich al snel in ons kleine nieuwbakken gezinnetje thuis voelde.

Starsky was al op leeftijd en hij heeft 4 jaar nog bij ons geleefd.
Na Starsky ontstond er een gat. Een gat dat opgevulde moest worden.

Omdat het nu een keuze van ons beide zou worden, zijn we gaan kijken wat we van een hond verlangden. Na veel rasgroepen bekeken te hebben, besloten we om ee herdershonden te nemen, die, in grove lijnen, alle eigenschappen hadden die wij belangrijk vonden. In onze keuze zaten Border Collie, Pyreneese herdershond, Schapendoes, Australian Shepherd, Gos d'Atura en Polski owczarek nizinny. Al deze rassen werden ons omschreven als honden die wilden werken. De Border Collie werd ons door de rasvereniging afgeraden.

De andere rassen zijn we gaan bekijken op shows, clubactiviteiten en bij fokkers.

Uiteindelijk bleef de Pyreneese Herdershond over. Vooral de enthousiaste begroeting van de honden bij Kees Hoogervorst, gaf bij ons de doorslag. In zijn kennel zaten zo veel gave honden en het uiterlijk sprak ons zo aan, dat onze keuze op dit ras viel. We lieten ons bij Kees op de wachtlijst plaatsen en in 1987 kwam onze 1^e Pyreneese Herdershond, Cadillac des Gambis.

Cadillac was voor ons de aanleiding om met de hond dingen te doen. We gingen naar wandelingen, shows en naar verschillende verengingen voor cursussen. We werden steeds actiever met de hond. Begin 1989 waren we bij Kees Hoogervorst. Kees vroeg André of hij mee wilde helpen een club op te richten met als doel gezellige activiteiten te organiseren voor Pyreneese Herdershonden. Hij had al Hans Goossens en Pieter Kooij gepolst, die beide hun medewerking al toegezegd hadden. André ging het team versterken.

Met deze 4 liefhebbers van Pyreneese Herdershonden hebben we een club op poten gezet, die in 1989 zijn oprichtingsactiviteit kende. Het nieuwe clubje was vanaf het begin een succes, want bij de start waren er zoveel liefhebbers dat we direct bestaansrecht afgedwongen hadden.

Het clubje is uitgegroeid van een activiteiten club, met als doel het hebben en houden van een Pyreneese Herdershonden in kwalitatieve zin te bevorderen, tot een rasverenging. In 1991 heeft de Raad van Beheer de club voorlopig erkend als rasvereniging voor Pyreneese Herdershonden. In 1997 is de Pyreneese Herdershonden Club erkend door de Raad van Beheer als rasverenging en is de Nederlandse Verenging van Liefhebbers van Pyreneese Honden hun erkenning voor de Pyreneese Herdershond kwijt geraakt. De NVLPH ging verder als de rasverenging voor de Pyreneese Berghond.

Door het oprichtingfeest van de PHC, in 1989, hebben we Agility ontdekt. Omdat deze sport steeds intensiever gedaan werd is, in 1991, onze 2^e Pyreneese Herdershond, Garfield, gekomen. Onze hondenwereld werd steeds groter en dat monde uiteindelijk uit in het aanvragen van de kennelnaam, Smashing Dutch.